Wpatrując się w słońce

Film przybliża losy czterech bohaterek – kobiet, które na przestrzeni ostatniego stulecia mieszkały w regionie Altmark w północnych Niemczech. W okresie Cesarstwa Niemieckiego dziesięcioletnia Alma dorasta w junkierskiej wielodzietnej rodzinie, otoczona siostrami i ludźmi pracującymi we dworze. Obserwuje patriarchalny system, w którym toczy się życie dorosłych, niewiele z niego rozumiejąc. Erika żyje w cieniu II wojny światowej, a gdy ta się kończy spogląda wstecz na swoje życie, nad brzegiem rzeki, w której zniknie wraz z innymi kobietami. Jej siostrzenica Angelika dorasta w dysfunkcyjnej NRD-owskiej rodzinie. Dziewczyna pragnąca zakosztować dorosłego życia przyciąga uwagę nie tylko swojego kuzyna, ale także jego ojca. Nelly i jej siostra Lena przyjechały do tego, podupadłego w międzyczasie, gospodarstwa z Berlina już po zjednoczeniu Niemiec. Dziewczynkę prześladują sny, w których pojawiają się wydarzenia z przeszłości, a kiedy wydarzy się tragiczny wypadek, granice między przeszłością a teraźniejszością całkowicie się zacierają.

Historia opowiadana przez Maschę Schilinski, ma formę mozaiki i jest opowieścią o duchach z przeszłości, w której wszystko, co skrywane, tłumione i wyparte, tkwi w świadomości i wcześniej czy później daje o sobie znać. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec kobiet, ich ucisk i dyskryminacja pojawiają się mimochodem, ale zawsze mają wpływ na losy bohaterek filmu. 

Po premierze na festiwalu w Cannes krytycy zwracali też uwagę na niezwykły wizualny styl   filmowego obrazu, ziarnistość kadru czy wysmakowane zdjęcia kręcone kamerą otworkową. Fotografia jest też centralnym motywem tej historii: dokumentem epoki, narzędziem pamięci, medium do przywoływania przeszłości i obiektem, wokół którego toczy się ta opowieść.